YUFKA’NIN LİSANIYLA

YUFKA’NIN LİSANIYLA

Kor ateş gelir dile, çağırır tandır beni
Bir öksüz doyurmaya, ey rabbim yandır beni.
Yoğrulmuştur hamurum, sabah ezanı vakti.
Sofraya baş etmekti, kulun benimle akdi.
Rızk imbiğinden sızdım, ahvalime bir bakıp
Vardım Anadolu’ya, Orta Asya’dan çıkıp.
Ben Türk’ün kimliğiyim, bitmez bu aidiyetim.
Her hanede aşk ile, pişmek oldu niyetim.
Ben bir kutlu bir mirasım, bir asırdan bir asra.
Şiir gibi yazıldım, her katmanım bir mısra.
Dantel gibi serildim, zariften de zarifim.
Ben ateşin bilgesi, ben kutsiyim, ârifim.
Buğum fakirhaneyi, çevirir elbet köşke.
Yürekler benim kadar, yufka olsaydı keşke.

Yüreğim yufka benim, dokunsan kırılırım.
Bir damla serp yüzüme, aşk ile sarılırım
Genzine dolan duman, duvarların isiyim.
Helal rızkın adresi, bu toprağın sesiyim.
Sabır bende sabırdır, müebbedim kilerde
Tahliyem gelir elbet, âdem beni diler de.
Gelin kızda marifet, açtığı kadar beni.
Kor ateşte çevirip, yakmamakmış gül teni.
Ben saman alevinde kaç medrese görmüşüm.
Hükmümü asırlardır, gönüllerde sürmüşüm.
Cümle göçmen kuşu ben, kırıntımla doyurdum.
Bir yetim tebessümü, şükrüydü benim yurdum
Buğum fakirhaneyi, çevirir elbet köşke.
Yürekler benim kadar, yufka olsaydı keşke.

Irgatın çadırında, çobanın heybesinde.
Benim sesim yükseldi, lezzetin kubbesinde.
Toprağın lisanıyım, ak buğdayın diliyim.
Ben Veysel’in türküsü, kırık sazın teliyim.
Anadolu deseni, bir vatan dokusuyum.
Camlara vuran buğu, ben aşkın kokusuyum
Bir Yörük sofrasıyım, kıl çadırda onmuşum
Ezelimden ebede baş üstüne konmuşum.
Ben ulusun kalp sesi, ben emeğin adıyım.
Ben maziden atiye damakların tadıyım.
Yazgım duman yazgım is, bir de bir avuç külden.
Hangi çiçek evladır, ateşte açan gülden
Buğum fakirhaneyi, çevirir elbet köşke.
Yürekler benim kadar, yufka olsaydı keşke.